جام تهی

ایران آزاد

jametohi — Tue, 23 Jun 2009 11:18:18 GMT

ای ستاره ها که از جهان دور

چشمتان به چشم بی فروغ ماست

نامی از زمین و از بشر شنیده اید؟

در میان آبی زلال آسمان

موج خون و آتشی ندیده اید؟

ای ستاره که پیش دیده منی

باورت نمی شود که در زمین

هرکجا به هرکه می رسی

خنجری میان مشت خود نهفته است

پشت هر شکوفه تبسمی

خار جانگزای حیله ای شکفته است!

آنکه با تو می زند صلای مهر

جز به فکر غارت دل تو نیست

گر چراغ روشنی به راه توست

چشم گرگ جاودان گرسنه ای ست!

ای ستاره ما سلاممان بهانه است

عشقمان دروغ جاودانه است

در زمین زبان حق بریده اند

حق زبان تازیانه است

وان که با تو صادقانه درد دل کند

های های گریه شبانه است

ای ستاره باورت نمی شود

در میان باغ بی ترانه زمین

ساقه های سبز آشتی شکسته است

لاله های سرخ دوستی فسرده است

غنچه های نورس امید

لب به خنده وا نکرده مرده است

پرچم بلند سرو راستی

سر به خاک غم سپرده است

آن شقایق شفق که می شکفت

عصر ها میان موج نور

دامن از زمین کشیده است

سرخی و کبودی افق

قلب مردم به خاک و خون تپیده است

دود و آتش به آسمان رسیده است

ای ستاره ، ای ستاره غریب

از بشر مگوی و از زمین مپرس

زیر نعره گلوله های آتشین

از صفای گونه های آتشین مپرس

زیر سیلی شکنجه های دردناک

از زوال چهره های نازنین مپرس

پیش چشم کودکان بی پناه

از نگاه مادران شرمگین مپرس

ای ستاره ، ای ستاره غریب

ما اگر ز خاطر خدا نرفته ایم

پس چرا به داد ما نمی رسد؟

ما صدای گریه مان به آسمان رسید

از خدا چرا صدا نمی رسد؟

یادداشت های متفرقه

jametohi — Wed, 10 Jun 2009 11:07:18 GMT

مثلا در حال نوشتن مشق هستم. اما کو حال و حوصله. صداي مادر و پدرم به گوش مي رسد که در حال صحبت در مورد آقا رجب هستند. حالم از شنيدن اسمش بد مي شود.

معلممان سر کلاس به ما گفته است که غيبت کردن پشت سر آدمها حرام است و گناه دارد، اما ظاهرا معلم هاي پدر و مادرم اون موقع ها در باره اين موضوعات صحبت نکرده اند. شايد کارها و صحبتهاي واجبتري داشته اند که بايد به دانش اموزان مي گفته اند و ديگر وقت به اينجور صحبتها نمي رسيده است. اما لااقل پدر و مادرهايشان که مي توانسته اند اينکار را بکنند. هر آدم عاقل و بالغي مي داند که پشت سر آدم هاي ديگر نبايد صحبت کرد. مخصوصا که آقا رجب الان در زندان است و اگر به گوشش برسد که اسم خواهر و مادرش هر روز در خانه آورده مي شود، شايد يک کم به او بربخورد.

من با ايتکه هنوز بالغ نشده ام اما عاقلتر از بقيه هستم. شايد آدمي که بالغ شود، يک کم از عقلش کم مي شود. فکر کنم هميشه بهتر است که آدم همزمان هم عاقل شود هم بالغ؛ چونکه اينجوري چون نيروي عقل در ابتداي کارش است و به اصطلاح سمبه اش پرزورتر است، به نيروي بلوغ مي چربد و اين همه مصيبت براي آدمها درست نمي کند.

به هر حال، دلم مي خواهد که بيشتر راجع به آقا رجب صحبت کنم تا ...

کودکانه ...l

jametohi — Wed, 03 Jun 2009 07:09:18 GMT

نيمه هاي شب با صداي آژير پليس بيدار مي شويم.مادرم که وارد اتاق من می شود خيلي هراسان است، بر عکس بابا سهراب که نگران بي خواب شدن خودش است. شايد کم خوابي دارد، من که نمي دانم!

از پنجره اتاقم، سه تا کله در حال نگاه کردن به در خانه آقا رجب است. در لابلاي شلوغي، آن خانم زيبا را که قبلا هم ديده بودم، مي شناسم. لرزش شانه هايش آشکار است. بعد هم چشمانم به جمال آقا رجب روشن مي شود. با زير شلواري و زير پوش. چقدر اينجوري خوش تيپ تر به نظر مي رسد!

پدرم که بطري آب در دست دارد مي گويد: "خوبش شد. حالا موقعشه که بره آب خنک بخوره. " و همزمان لبي تر مي کند.

از پدرم معني آب خنک خوردن را مي پرسم.

طبق معمول مادرم به جاي پدرم جواب مي دهد که : "يعني مي خواهند او را به زندان ببرند. حتما کار خلافي کرده است." و نگاه معني داري به پدر مي اندازد.

رو به مامان مهناز مي گويم:" چي؟! يعني هر که کار خلافي بکند، عوض اينکه حالش را بگيرند، به او آب خنک مي دهند. پس با اين وجود فرق بين بابا که الان آب خنک مي خورد با آقا رجب که بعدا آب خنک مي خورد چيست؟"

پدرم دستي به سر کچلش مي کشد و شانه هايش را بالا مي اندازد.

مامان مهناز که صدايش کمي مي لرزد مي گويد:"پسرم اين يه اصطلاحه! وگرنه آب خنک خوردن پدر تو و آقا رجب از زمين تا آسمان فرق دارد.:" و منتظر جواب من نمي شود. دست مرا مي گيرد و به سمت تخت خواب مي برد. بعد مي گويد:"اصلا چه معني دارد که بچه اين وقت شب بيدار باشه؟"

من همينطور که در رختخواب دراز مي کشم و رفتن پدر و مادرم را نگاه مي کنم با خودم به اين فکر مي کنم که چقدرآب خنک خوردن خوب است. مخصوصا اگر کار خلافي کرده باشي و اين آب خنک خوردن تنبيه آن کار خلاف باشد.

پيش به سوي خلافکاري!!!!

داستانک 2

jametohi — Tue, 12 May 2009 13:00:18 GMT

وقتی از پله های رستوران بالا می رفتم. سرم یه آن گیج رفت. هوا دم داشت و بوی سیگار همه جا پیچیده بود. یه میز خالی پیدا کردم که هنوز روش ظرف غذای نیمه کاره بود. 5 دقیقه مونده بود به اومدنش و سعی کردم تو این مدت به گذشته فکر کنم. اینکه چرا قضیه اینجوری شد و کار به اینجا کشید. مطمئن بودم که کل جریان تقصیر من نبوده، اما بی تقصیر هم نبودم. یه چیزو مطمئن بودم و اونم این بود که دیگه حتی بهش فکر هم نمی کردم. خودش با من تماس گرفت. فقط واسه این قبول کردم ببینمش که می خواستم ببینم چجوری شده، یعنی چه تغییری کرده. اون آدمی که می خواسته بشه شده یا نه؟

تو همین فکرا بودم که گارسن برای تمیز کردن میز اومد. پیپم رو از جیبم در آوردم و توش توتون ریختم و سریع آتیش زدم. آرامش دوباره برقرار شد.

تازه گرم شده بودم که دیدم از پله هابالا اومد. خدای من! خیلی عوض شده بود. یعنی به چشم من عوض شده بود. خیلی بهتر از گذشته. لباسش کاملا برازنده بود و کفش پاشنه بلند پاش بود. صداش بدجوری گوشمو نوازش می داد. می دونست که من چی دوست دارم.

به احترامش بلند شدم و باهاش دست دادم. مثل قبل یه وری روی صندلی نشست، پاشو انداخت رو پاش و کیفش رو روی میز گذاشت. دیدم که تو کیفش یه پیپ با یه فندک مخصوص داشت.

تعجب کردم. اما به نظرم دلیلی ندیدم که تو روش بزنم. چون خیلی تغییرات کرده بود که اگه می خواستم دونه دونه بهش بگم، انقدر طول می کشید که باید با تیپا از رستوران بیرونمون می کردن.

بهم گفت: تو راست می گفتی. من نباید از پیش تو می رفتم. حالا برگشتم که جبران کنم.

بد جوری آتیش گرفتم. آدم انقدر بی معنی! به روی خودم نیاوردم و گفتم: ولی من الان با یکی دیگه آشنا شدم که اتفاقا خیلی دوسش دارم. قراره که تو هفته ی دیگه ازدواج کنیم. فکر می کنم اون هم منو دوس داره.

شروع کرد به ناخن جویدن. این علامت عصبی شدنش بود. گفت: ولی من حالا فقط به خاطر تو برگشتم. مطمئن بودم که هنوزم دوسم داری. حاضرم جبران کنم. یه فزصت به من بد..

وسط حرفش پریدم: اگرم بخوام الان دیگه نمی تونم. من با یکی دیگه م. تو هم جفتتو پیدا می کنی.

گارسن برای سفارش گرفتن اومد جلوی میز ما.

گفتم: به حساب من برای خانم هر چی خواست بیارین. صورت حسابو به آدرسم بفرستین.

از جام بلند شدم. اما اون هنوز نشسته بود. حتی دستش رو هم دراز نکرد. آروم بغل گوشش گفتم:

من خیلی دوست داشتم، اما نخواستی. بهتره که برگردی پیش دوستات. اونجاآینده ت بهتره. آخرین آلبومش رو که تازه بیرون داده بود از جیب کتم در آوردم و گذاشتم رو میز و سریع از پله ها پایین اومدم.

فکر کنم منظورمو فهمید.

زن عشق میکارد و کینه درو میکند!

jametohi — Mon, 11 May 2009 06:26:08 GMT

زن عشق می كارد و كینه درو می كند.

دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر.

می تواند تنها یك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستی.

برای ازدواجش در هر سنی اجازه ولی لازم است و تو هر زمان بخواهی به لطف قانونگذار می توانی ازدواج كنی.

در محبسی به نام بكارت زندانی است و تو ... .

او كتك می خورد و تو محاكمه نمی شوی.

او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می كنی.

او درد می كشد و تو نگرانی كه كودك دختر نباشد.

او بی خوابی می كشد و تو خواب حوریان بهشتی را می بینی.

او مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر.

و هر روز او متولد می شود؛ عاشق می شود؛ مادر می شود؛ پیر می شود و می میرد.

و قرن هاست كه او؛ عشق می كارد و كینه درو می كند چرا كه در چین و شیارهای صورت مردش به جای گذشت زمان جوانی بر باد رفته اش را می بیند و در قدم های لرزان مردش؛ گام های شتابزده جوانی برای رفتن و درد های منقطع قلب مرد؛ سینه ای را به یاد می اورد كه تهی از دل بوده و پیری مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می كند.

و اینها همه كینه است كه كاشته می شود در قلب مالامال از درد، و این رنج است.

دکتر علی شریعتی

کودکانه 5

jametohi — Sun, 03 May 2009 08:55:18 GMT

مادرم مي گويد خوش به حال آقا رجب. بازنشسته شده است و بي خودي پول از دولت مي گيرد و خرج الواتي مي کند. از بابا سهراب معني الواتي را مي پرسم. پدرم مي گويد: يعني اينکه پولت را خرج اتينا کني. مشکل دو تا مي شود. معني اتينا را هم نمي دانم. مامان مهناز مي گويد: يعني اينکه پول هايت را در راههاي بي خودي خرج کني. الکي آنها را خرج کني و مدام حال و حول کني.

مادرم ادامه مي دهد: کاش ما هم زودتر بازنشسته بشيم. هي پول الکي بگيريم ....

توي حرفش مي پرم که: خرج اتينا کنيم!

پدرم که خيلي از اين حرف من خوشش آمده مي گويد: همچين هم الکي نيست. 30 سال جون مي کني و پول بيمه مفت مي دهي، حقته که از اين پولا بگيري ديگه.

سر کلاس درس معلممان راجع به شغل آينده مان سوال مي کند. من هر چند که دوست دارم راننده اتوبوس شوم ميگويم: بازنشستگي!

خنديدن بچه ها همانا و يک لنگه پا ايستادن جلوي کلاس همان. من نمي فهمم. خب من دوست دارم شغلم در آينده بازنشستگي باشد تا همينجوري هي پول مفت بگيرم و خرج اتينا کنم.

زنده باد بازنشستگی!

خجالتی

jametohi — Wed, 29 Apr 2009 05:36:18 GMT

وقتي سر کلاس درس نشسته بودم تمام حواسم متوجه دختري بود که اون منو داداشي صدا مي کرد. به موهاي مواج و زيباي اون خيره شده بودم و آرزو مي کردم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون توجهي به اين مسائل نمي کرد. آخر کلاس پيش من اومد و جزوه جلسه پيش رو خواست. من جزومو بهش دادم. بهم گفت متشکرم داداشي و گونه منو بوسيد. مي خوام بهش بگم، مي خوام که بدونه، من نمي خوام فقط داداشي باشم. من عاشقشم، اما... من خيلي خجالتي هستم... علتش رو نمي دونم.

تلفن زنگ زد. خودش بود. گريه مي کرد. دوست پسرش قلبش رو شکسته بود. از من خواست که برم پيشش. نمي خواست تنها باشه. من هم اين کارو کردم. وقتي کنارش رو کاناپه نشسته بودم تمام فکرم متوجه اون چشماي معصومش بود. آرزو مي کردم که عشقش متعلق به من باشه. بعد از 2 ساعت ديدن فيلم و خوردن 3 بسته چيپس خواست بره که بخوابه. به من نگاه کرد و گفت متشکرم داداشي و گونه منو بوسيد. مي خوام بهش بگم، مي خوام که بدونه، من نمي خوام فقط داداشي باشم. من عاشقشم، اما... من خيلي خجالتي هستم... علتش رو نمي دونم

روز قبل از جشن دانشگاه اومد پيش من. گفت قرارم به هم خورده، اون نمي خواد بياد. من با کسي قرار نداشتم. ترم گذشته ما به هم قول داده بوديم که اگه زماني هيچ کدوممون براي مراسمي پارتنر نداشتيم با همديگه باشيم، درست مثل يه خواهر و برادر. ما با هم به جشن رفتيم. جشن به پايان رسيد. من پشت سر اون کنار در خروجي ايستاده بودم. تمام هوش و حواسم به اون لبخند زيبا و چشمان همچون کريستالش بود. آرزو مي کردم که عشقش متعلق به من باشه اما اون مثل من فکر نمي کرد و من اينو مي دونستم. به من گفت متشکرم داداشي. شب خيلي خوبي داشتيم و گونه منو بوسيد. مي خوام بهش بگم، مي خوام که بدونه، من نمي خوام فقط داداشي باشم. من عاشقشم، اما... من خيلي خجالتي هستم... علتش رو نمي دونم.

يه روز گذشت، سپس يک هفته، يک سال...قبل از اينکه بتونم حرف دلم رو بزنم، روز فارغ التحصيلي فرا رسيد. من به اون نگاه مي کردم که درست مثل فرشته ها روي صحنه رفته بود تا مدرکشو بگيره.مي خواستم عشقش متعلق به من باشه اما اون به من توجهي نمي کرد و من اينو مي دونستم. قبل از اينکه کسي بره خونه به سمت من اومد، با همون لباس و کلاه فارغ التحصيلي. با گريه منو در آغوش گرفت و سرش رو روي شونه من گذاشت و آروم گفت: تو بهترين داداشي دنيا هستي، متشکرم و گونه منو بوسيد. مي خوام بهش بگم، مي خوام که بدونه، من نمي خوام فقط داداشي باشم. من عاشقشم، اما... من خيلي خجالتي هستم... علتش رو نمي دونم.

نشستم روي صندلي، صندلي ساقدوش، توي کليسا. اون دختره حالا داره ازدواج مي کنه. من ديدم که بله رو گفت و وارد زندگي جديدي شد و با مرد ديگه اي ازدواج کرد.من مي خواستم که عشقش متعلق به من باشه اما اون اين طوري فکر نمي کرد و من اينو مي دونستم. اما قبل از اينکه از کليسا بره رو به من کرد و گفت: تو اومدي داداشي ؟ متشکرم. مي خوام بهش بگم، مي خوام که بدونه، من نمي خوام فقط داداشي باشم. من عاشقشم، اما... من خيلي خجالتي هستم... علتش رو نمي دونم.
سالهاي خيلي زيادي گذشت. به تابوتي نگاه مي کنم که دختري که من رو داداشي خودش مي دونست توي اون خوابيده. فقط دوستان دوران تحصيلش دور تابوت هستند. يک نفر داره دفتر خاطراتش رو مي خونه، دختري که در دوران تحصيلش اونو نوشته. اين چيزيه که اون نوشته بود:« تمام توجهم به اون بود. آرزو مي کردم که عشقش براي من باشه اما اون توجهي به اين موضوع نداشت و من اينو مي دونستم. من مي خواستم بهش بگم، مي خواستم که بدونه که من نمي خوام فقط براي من يه داداشي باشه. من عاشقش هستم. اما... من خجالتي ام... نمي دونم... هميشه آرزو داشتم که به من بگه دوستم داره...»

بر گرفته از "وروجک"

بیژن ترقی

jametohi — Sun, 26 Apr 2009 11:16:55 GMT

اگر برنامه گلها را گوش داده باشید(که البته بعید می دانم گوش داده باشید، تا ساسی مانکن و حسین تهی و ... هستند، گوش دادن به برنامه گلها بی کلاسی است)، نام بیژن ترقی به گوشتان خورده است. همان که ترانه های به رهی دیدم برگ خزان،آتش كاروان، تك‌درخت،صبرم عطا كن، پشيمانم، مرا نفريبي، بهار نورسيده و ... را سروده است. مانند سایر هنر مندان که در بی خبری جامعه ایران از بین رفتند، بیژن ترقی هم رفت.

آنقدر ارزش نداشت که حتی ۲۰ ثانیه از یک بخش خبری را به این موضوع اختصاص دهند و حداقل مرگش را به اطلاع مردم برسانند. بی معرفت ترین مردم دنیا، شاید همین مردم ایران باشند. حیف از این هنرمندانی که سعی در پاسداری از فرهنگ و ادب به اصطلاح پارسی داشتند.

اسیر غمت را
نمانده دگر

نه شوق تماشا
نه ذوق سفر

غم تو چنانم
گرفته به بر
که از دوجهانم نمانده خبر

کودکانه 4

jametohi — Tue, 21 Apr 2009 06:26:18 GMT

قبل از هر چيز، شايان ذکر است هر گونه تشابه اسمي، مکاني، زماني و ... کاملا تصادفي مي باشد و نويسنده هيچ گونه مسئوليتي را بر عهده نمي گيرد. هر چند که نگارنده، خود را مستوجب همه گونه سرزنش، فحش، فضيحت و ... مي داند و عواقب آن را بر عهده مي گيرد. والله اعلم بالصواب!

امشب دوباره صحبت از آقا رجب است. مامان مهناز در حالي که روي مبل لم داده است ، با من مشغول دَبِرنا!!! بازي کردن است. بابا سهراب هم در حين کندن پوست پياز اشک مبسوطي از چشمانش سرازير شده است و در حال ريختن پته آقا رجب بر روي آب است. پدرم مي گويد که آقا رجب مواد جابجا مي کند و از اين راه(علاوه بر فروش گاو و گوسفند) به ثروت زيادي رسيده است. از پدرم مي پرسم که مواد جابجا کردن يعني چه؟

نمي دانم چرا هر وقت من از پدرم سوال مي کنم، مامان مهناز حالي به حالي مي شود و ابرو و چشمانش مدام بالا و پايين مي رود. پدرم مي گويد، مواد جابجا کردن يعني قاچاقچي گري و کسي که به عنوان واسطه مواد را پخش ميکند، قاچاقچي ناميده مي شود. بابا سهراب اضافه مي کند: قاچاقچي کسي است که ساير مواد به خصوص افيوني را به طور اعجاب انگيز و محير العقولي جابجا مي کند، جوري که هيچکس نفهمد، حتي خود شخص حامل يا حامله! معني کلمه حامله را مي دانم، اما معني افيون و محير العقول را نمي دانم. با اين حال کاملا منظور پدرم را مي فهمم. اما ظاهرا مامان مهناز از حرفهاي پدر هيچ چيز نفهميده است .

سر کلاس علوم، معلممان راجع به معده و غذا و جذب غذا توسط بدن صحبت مي کند. مي گويد که مواد وارد معده مي شود و به کمک يک واسطه در سر تا سر بدن پخش مي شود. معلممان از بچه ها اسم اين واسطه را مي پرسد. سريع مي گويم: قاچاقچي!

به قدري بچه ها از اين حرف من خنده شان مي گيرد که از چشم بعضي از آنها اشک مي آيد. معلممان به شدت عصباني مي شود و يک تو سري نثار من مي کند و مجبور مي شوم تا پايان کلاس يک لنگه پا بايستم.

تا آخر کلاس پدرم را نفرين مي کنم و از خودم مي پرسم که چرا موقعي که خدا بين انسانها عقل را قسمت مي کرد، آقا رجب در ته صف بود و به او عقل نرسيد و براي من اين دردسرها را درست کرد!

سقراط

jametohi — Sun, 12 Apr 2009 06:29:18 GMT

سقراط (حدود سالهای ۳۹۹ ـ ۴۷۰ ق . م)، با نحوه تدریس سوفسطائیان مخالفت کرد. سوفسطائیان، به شاگردان خود می‌آموختند که چگونه در مباحثات، به سوالات مختلف جوابهای زیرکانه‌ای بدهند. سقراط شاگردانش را تشویق می‌کرد تا در دنیای اطراف خود، جستجو کرده و مطابق با ندای وجدان خود زندگی کنند، حتی اگر این کار، آنها را در جهت مخالف با حکام کشور قرار دهد.

سقراط هیچ اثر مکتوبی از خود بر جای نگذاشت، اما تعدادی از مباحثات وی با ساکنین آتن توسط شاگرد معروفش افلاطون (۳۴۷ ـ ۴۲۷ ق.م)و نیز کسنوفون (۳۵۷-۴۲۵ ق.م) بطور مکتوب ثبت شده‌اند. سقراط در حدود سال ۴۷۰ سال ق.م در آلوِپِکا متولد گردید. آغاز زندگی او مصادف بود با دوران شکوفایی عظمت و افتخار آتن که در همان زمان امپراتوری دریایی خود را بنا نهاده بود. در دوران جوانی، قدرت بدنی شگفت انگیز سقراط، همگان را به تعجب واداشت. قدرت تحمل او بسیار بالا بود، به طوری که در زمستان سخت، پا برهنه با یک جامهٔ معمولی راه می‌رفت.

هنگامی که بیست و چند ساله بود،افکارش متوجه مفهوم انسانیت شد. در آن زمان بیشتر تلاش‌های فلاسفه و متفکران، درباره جهان و چیستی آن بود و این که از چه موادی تشکیل شده و ماده آصلی آن چیست. اما او اعلام کرد که باید جهان شناسی را کنار گذاشت وبه انسان بازگشت. او بیان می‌کرد که پیامهای مخصوصی از سروش غیبی دریافت می‌کند.

در کتاب‌های تاریخی آمده‌است که روزی یکی از دوستان سقراط از سروش غیبی پرسید که آیا خردمند تر از سقراط وجود دارد؟ سرش غیبی پاسخ داد: نه. این واقعه سقراط را بر انگیخت تا ببیند که چه چیزی موجب شده تا او خردمند ترین انسان باشد؛ در حالی که خود را عالم و دانشمند نمی‌داند. سرانجام به این نتیجه رسید که: او خردمند ترین انسان است،زیرا به جهل خود علم دارد و ادعای عالم بودن ندارد. از این پس، وی این رسالت را در وجود خود احساس کرد که در جست و جوی حقیقت ثابت و یقینی، یعنی حکمت راستین باشد و به همگان نشان دهد که علم حقیقی یعنی: «علم به این که نمی‌دانم.»

دريونان باستان سقراط به دليل خردودرايت فراوانش موردستايش بود.
روزي فيلسوف بزرگي كه ازآشنايان سقراط بود، باهيجان نزد او آمد و گفت:
سقراط ميداني راجع به يكي ازشاگردانت چه شنيده ام؟
سقراط پاسخ داد:"لحظه اي صبركن.
قبل از اينكه به من چيزي بگويي از تو مي خواهم آزمون كوچكي را كه نامش سه پرسش است پاسخ دهي."
مردپرسيد: سه پرسش؟ سقراط گفت: بله درست است.
قبل از اينكه راجع به شاگردم با من صحبت كني، لحظه اي آنچه را كه قصد گفتنش را داري امتحان كنيم. اولين پرسش حقيقت است. كاملا مطمئني كه آنچه را كه مي خواهي به من بگويي حقيقت دارد؟
مردجواب داد: "نه،فقط درموردش شنيده ام."
سقراط گفت: "بسيارخوب، پس واقعا نميداني كه خبر درست است يا نادرست. حالا بيا پرسش دوم، "پرسش خوبي" آنچه را كه در مورد شاگردم مي خواهي به من بگويي خبر خوبي است؟"
مرد پاسخ داد: "نه،برعكس…"
سقراط ادامه داد:"پس مي خواهي خبري بد در مورد شاگردم كه حتي در مورد آن مطمئن هم نيستي بگويي؟"
مردكمي دستپاچه شد و شانه بالا انداخت.
سقراط ادامه داد: "و اما پرسش سوم سودمندبودن است. آن چه را كه مي خواهي در مورد شاگردم به من بگويي برايم سودمنداست؟"
مردپاسخ داد: "نه،واقعا…"
سقراط نتيجه گيري كرد: "اگر مي خواهي به من چيزي را بگويي كه نه حقيقت دارد و نه خوب است و نه حتي سودمند است پس چرا اصلا آن رابه من مي گويي؟!!!

پ.ن: توصیه می کنم اگر وقت اضافی دارید و برایتان ممکن است دو کتاب "ضیافت" و "شش رساله" ترجمه محمد علی فروغی را حتما بخوانید.