این باد بهار بوستانست                               یا بوی وصال دوستانست

دل می​برد این خط نگارین                             گویی خط روی دلستانست

ای مرغ به دام دل گرفتار                              بازآی که وقت آشیانست

شب​ها من و شمع می​گدازیم                      اینست که سوز من نهانست

گوشم همه روز از انتظارت                           بر راه و نظر بر آستانست

ور بانگ موذنی می​آید                                 گویم که درای کاروانست

با آن همه دشمنی که کردی                        بازآی که دوستی همانست

با قوت بازوان عشقت                                 سرپنجه صبر ناتوانست

بیزاری دوستان دمساز                              تفریق میان جسم و جانست

نالیدن دردناک سعدی                               بر دعوی دوستی بیانست

آتش بنی قلم درانداخت                             وین حبر که می​رود دخانست